یک حرفی امروزی ها در مکتب "ماکیاول" در آورده اند که می گویند هدف، وسیله را مباح می کند؛ هدفت

 خوب باشد، وسیله هرچه شد، شد!

گفتند ما یک هدف مقدس و منزه داریم و آن این است که گریستن بر امام حسین کار بسیار خوبی است

 و باید گریست. به چه وسیله بگریانیم؟ به هر وسیله که شد! هدف که مقدس است، وسیله هرچه شد،

 شد.

اگر تعزیه در آوریم، تعزیه های اهانت آور، درست است یا نه؟ گفتند اشک جاری می شود یا نه؟ همین

 قدر که اشک جاری شود، اشکال ندارد!

شیپور بزنیم، طبل بزنیم، معصیت کاری بکنیم، به بدن مرد، لباس زن بپوشانیم، عروسی قاسم درست

 کنیم، جعل کنیم، تحریف کنیم، در دستگاه امام حسین این حرف ها مانعی ندارد.

دستگاه امام حسین از دستگاه دیگران جداست، در اینجا دروغ گفتن بخشیده می شود، جعل و تحریف

 کردید، شبیه سازی کردید، بخشیده می شوید. هر گناهی که در مراسم انجام دادید، بخشیده میشوید.

 پ.ن:این متنو مرحوم حاجی نوری در کتاب لؤلؤ گفته که عده ای گفتن موضوع امام حسین و گریه براش

 ثوابش اونقدر زیاده که از هر وسیله ای برای این کار میشه استفاده کرد......

پ.ن:ادمی بعضی وقتا اینطوری برا خودش فتوا میده که البته اکثر اوقات براش خیلی گرون تموم میشه...

پ.ن:راستی شرمنده تو این یه هفته نشد که به اینجا سر بزنم...